Nie potrzebujesz dostępu do laboratorium naukowego ani drogiego, zastrzeżonego sprzętu, aby eksperymentować z kuchnią molekularną. Kuchnia molekularna to szeroki termin, który obejmuje imponujący wachlarz technik. Celem kuchni molekularnej jest wykorzystanie nauki do tworzenia kulinarnych przysmaków, które są nieoczekiwane, zaskakujące lub po prostu intrygujące. Szefowie kuchni specjalizujący się w kuchni molekularnej dbają nie tylko o smak swoich dań; interesuje ich również sposób przygotowania, kształtowania lub dekorowania żywności. Praca takich szefów kuchni ma głęboki wpływ na sposób, w jaki postrzegamy naszą żywność i sposób jej spożywania. Badania przeprowadzone przez naukowców zajmujących się żywnością, takich jak Brian Wansink, wykazały, że sposób prezentacji posiłku może znacząco wpłynąć na jego smak.

Termin „gastronomia molekularna” został ukuty w 1988 roku przez Herve This, profesora chemii fizycznej na Uniwersytecie Paryskim. Zaczął on zbierać dane kulinarne i był szczególnie zafascynowany chemią stojącą za niektórymi procesami gotowania, takimi jak to, dlaczego majonez staje się twardy lub suflet pęcznieje. Zdał sobie również sprawę, że wiedza o tym, jak te procesy kulinarne mogą być stosowane w laboratorium w celu ulepszenia istniejących technik.

Kiedy połączył siły z Nicholasem Kurtim, profesorem fizyki na Uniwersytecie Oksfordzkim, aby opracować nowe techniki kulinarne, które obejmowały wykorzystanie sprzętu z laboratoriów chemicznych w kuchniach, stworzyli nową dyscyplinę naukową zwaną kuchnią molekularną lub kuchnią molekularną (nazwaną w 1999 roku). Niektóre z tych technik obejmują błyskawiczne zamrażanie żywności, które sprawia, że ich zewnętrzne powierzchnie stają się twarde i pozostawiają upłynnione środki; spienianie, które uzyskuje się za pomocą pojemnika z bitą śmietaną; klej mięsny, wytwarzany za pomocą enzymu transglutaminazy; oraz sferyfikacja, proces, w którym upłynniona żywność jest kąpana w alginianie sodu i chlorku wapnia, tworząc wiele kulek ze skroplonym środkiem.